Çoktandır ruhumuzu dinlendiren ya da coşturan bir şiir ile günümüze, yazımıza başlamamıştım.
Trabzon’un sesi Volkan Özkır da imdadıma yetişti.
Aslında hüzünlü bir anında kaleme almış.
Bizim şairler genelde Paris’i tercih etmişlerdir, ‘aşk şehri’ olduğu için.
Karadenizli şairimiz ise öğrenim ve bilgi ülkesi İngiltere’de içini dökmüş satırlara.
Birlikte okuyalım, ama onun gibi bezmeyelim hayattan, sarılalım gemicilerin halatlarına, balıkçıların ağlarına sarılıp asıldıkları gibi.
Yaşama, güzelliklere, doğruluklara sarılıp, adeta yapışalım.
Volkan Özkır akşam akşam ne diyor?
“Bezdim da bezdim,
Kusura bakma Dünya,
Seninle anlaşamıyoruz,
Ya ben fazlayım, Ya da sen!
Benim hayallerime dar geliyorsun,
Ayır bizi hâkim Bey!…
*- MÜKEMMELLİK
Zaten görücü usulü evlendik!
Ne ona sordular, ‘bunu alır mısın?’ diye
Ne de bana sordular, ‘dünyaya gelir misin?’ diye.!
Ben kendi özel yaşamımda, çevremde…
Mükemmel değilim, kimseye rol yapmıyorum.
Olduğum gibiyim, ne fazlası, ne eksik.
Kusurlarımla, maskesizim.
Herkes ‘beğensin!’ diye değil, ‘içim rahat olsun!’ diye yaşıyorum.
*- DARLANINCA…
Belki eksik, belki yanlış…
Ancak, sahici.
Ve sahicilik, bazen mükemmellikten daha kıymetlidir(?)bencileyin.
Bu arada zaman duruyor sanki;
Saat ilerlemiyor halen 19.06 ,
Ne aksam oluyor, nede sabah!?
Ne biçim sey bu !?
Ruhum darlandı…
*- GEMİLER YAKILINCA
Atalay Ergezen yazmış ama genelde hepimiz için geçerli bir hayat dersi…
“Bazen insan öyle bir noktaya geliyor ki arkasına dönüp bakacak ne vakti kalıyor ne de isteği.
Çünkü geride bırakılan onca emek, verilen mücadele ve kurulan hayaller var.
“Gemileri yaktık, başarmak zorundayız” sözü benim için bir kararlılık ifadesi.
Elbette bu tuttuğumuz yol kolay değil.
Yorulduğumuz, üzüldüğümüz, hatta zaman zaman umudumuzu kaybettiğimiz anlar oluyor.
Ama ben hâlâ bu ülkenin güzel günler göreceğine, adaletin ve özgürlüğün herkes için mümkün olduğuna inanıyorum.
Mesele, çocuklarımıza bugün yaşadığımızdan daha güzel bir Türkiye bırakabilmek.
Bunun için bazen risk almak, bazen bedel ödemek, bazen de bütün zorluklara rağmen yürümeye devam etmek gerekiyor.
Çünkü insan gerçekten inandığı bir yoldaysa, geri dönmek yerine o yolu sonuna kadar yürümeyi seçiyor…”
*- ORTAK SORUMLULUĞUMUZ
Işık Teoman gibi şöyle notlarımızı kurcalamamız, ya da okuduklarımızı anımsamamız lazım.
Tarihten, yeni geçmişten notlarda bugün “Sessiz Harflerin Sesi: Veysel Donbaz” var.
Dünyada sadece birkaç kişinin yapabildiği bir işi başaran, tarihin karanlıkta kalmış binlerce yıllık sayfalarını aydınlatan bir bilim insanıdır Veysel Donbaz…
Ankara Üniversitesi’nde efsanevi hocaların rahlesinden geçerek yetişen Donbaz; Sümerce, Akadca, Asurca, Babilce ve Hititçe olmak üzere tam 5 ölü dili akıcı şekilde okuyup çevirebilen dünyadaki sayılı Asurolog ve Sümerologlardan biridir.
43 Yıllık Bir Ömür ve Binlerce Tablet:
İstanbul Arkeoloji Müzeleri bünyesindeki Eski Şark Eserleri Müzesi Tablet Arşivi Şefliği görevini onlarca yıl tutkuyla sürdürdü. Kariyeri boyunca 10 bine yakın çivi yazılı tableti okuyup bilim dünyasına kazandırdı, 60 binden fazla eserin envanterini tuttu.
Yurt Dışından Evine Dönmeyen Eserler:
Sadece odasında tablet okumakla kalmadı; yurt dışına kaçırılan 9.000’e yakın tarihi eserin tespiti, hukuki süreçleri ve Türkiye’ye geri getirilmesi operasyonlarında bizzat görev aldı, o ağır sandıkları kendi elleriyle taşıdı.
200’den fazla uluslararası makalesiyle dünya arkeolojisine yön veren, İngilizce, Almanca, Fransızca ve İtalyanca gibi yaşayan dilleri de konuşan bu kıymetli bilim insanımıza hak ettiği değeri, ilgiyi ve saygıyı yaşarken sunmak hepimizin ortak sorumluluğudur.
*-12 Bin Yıldır Ayakta
Şanlıurfa’nın tarih öncesi sırlarını gün yüzüne çıkaran Karahantepe’den büyüleyici bir detay!
Göbeklitepe ile birlikte insanlık tarihinin sıfır noktası olarak kabul edilen bu kadim coğrafya, binlerce yıl öncesine ait şaşırtıcı eserler barındırmaya devam ediyor.
Görselde yer alan ve yaklaşık 12 bin yıllık geçmişe uzanan bu insan figürü, dönemin sanat anlayışını, inanç dünyasını ve taş işçiliğindeki ustalığı gözler önüne seriyor. Arkeolojik kazılarla gün ışığına kavuşan bu tür eşsiz buluntular, geçmişin kapılarını aralamamızı sağlıyor.
Ünal Tümin, “bu tür yapılar o dönemin insanları için ne ifade ediyordu?” diye soruyor:
Yanıtım kısa ve öz:
‘Her şeylerini…’
*- İskele’deki Evim
Seferis 1914’de ailesiyle birlikte Atina’ya göç ettiğinde 14 yaşındaydı.
Otuz altı yıl sonra1950 yılında Urla, İskele’ye geldiğinde sayısız savaş görüp geçirmiş, yoksulluk yaşamış bu topraklara geri dönmüştü.
Daha1950 yılında koca bir dünya savaşından çıkılmış, ülkeler yeni nefes almaya başlamıştı.
Seferis jeep’ten inince ilk rıhtım üzerindeki evlerine doğru seğirttiğinde karşılaştığı manzara yine de içini burkar.
“Alt kattaki pencerelerin camları kırılmış, öndeki demir kapı iyice paslanmış: Biz orada oturduğumuzdan beri hiç boyanmamış belli ki.
Hala bende durur bu evin anahtarları, Atina’da.
Göç yıllarında bekçimiz olan Mihal Bugas 1934’de vermişti bana.
Salla kaçarken ancak karısıyla çocuklarını ve bu anahtarı kurtarabilmiş.
Üst kattaki kanatlı pencereler çürümüş:
Bir daha kapanamamış gibi bir görünüşleri var.
Duvarların sıvası dökülmüş; daha içerileri görünmeyecek kadar karanlıktı.
Evin içine bakmaya çalıştım.
Ancak yemek odasını ayıran cam bölmeyi görebildim.
Fotoğraf çekerken iki üç çocuk seğirtti paslı kapının önüne.”
Dünyaca ünlü Urlalı Seferimiz bunları yazmıştı, evini görmeye geldiğinde…
Cevat Çapan da bize bunları kaleme alarak tarihe not düşmüş oldu.
*- İŞİNDEN AŞINDAN OLANLAR
Ahmet Özken İzmir’in ilçesi Kemalpaşa’dan önemli bir konuya değinmiş…
“TARIM VARSA HAYAT VAR” dedik ama 25 yılda 3 Milyon çiftçinin NEFESİNİ KESMİŞİZ,
Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK) verilerine göre;
—2001 yılında 27 Milyon hektar olan tarım alanlarında 7,5 Milyon kişi çalışıyordu.
—2026 yılında 24 Milyon hektar olan tarım alanlarında 4,5 Milyon kişi çalışıyor.
Yani çeyrek asırda hem bereketli tarım alanlarımızı bina ve betonla doldurup yok etmişiz hem de tarımla uğraşarak evine ekmek götüren 3 milyon çiftçimizi işinden aşından etmişiz.
Müthiş Tarım politikalarımız ile son 25 yılda “Üretimi Büyütelim” derken hem çiftçiyi hem de varolan tarlalarımızı küçültmeyi başarmışız.
Üretimin planlandığı, küçük çiftçinin ve verimli tarım arazilerinin korunduğu, kooperatiflerin güçlendiği bir hafta olması ümidiyle,
İyi haftalarımız olsun…!!!
*- RUHUMUZ İÇİN / YAŞAR EYİCE









