*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

Sosyal Medyada Paylaş

Kısa ve öz anlatım:

İran Savaşı’nın Amerika Birleşik Devletleri’ne maliyeti eldeki verilere göre 47 milyar dolar,

6 Şubat depreminin ülkemize maliyeti ise 35 milyar dolar,

Fon dolandırıcılığı ise açıklamalara göre tam 173 milyar dolar…

Allah’tan işin takibi yine resmi açıklamalara göre çok ciddi yapılıyor, hepsinin başına balyoz gibi devlet yumruğu iniyor…

Tüyü bitmemiş yetimin, öksüzün hakkı bazılarına yedirilmiyor, olayda parmağı olanlar teker teker yakalanıyor…

Ben de, talimatı veren Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’a hem kendim hem de vatandaşlar adına sesleniyorum:

‘Hepsini… Hepsini…”

 

*- ALARM ZİLLERİ!
Son dönemde dev markalardan peş peşe gelen işten çıkarma, maaş aksaması ve fabrika kapanma haberleri üretim sektöründeki daralmayı gözler önüne seriyor…

Yani buna tedbir alınmalı…

Bunun için sanayiciler ile bakanlık yetkililerinin Elele vermesi şart gibi.

Rakamlara bir göz atalım:
Bosch Bursa’da 300 kişiyi işten çıkardı.
Sarar Eskişehir’de iflas başvurusunda bulundu.
Arçelik Bolu fabrikasında işten çıkarmalar başladı.
Dardanel Çanakkale’de bu ay maaşlar yatırılamadı.
Alarko Gebze’de 183 kişilik fabrikasını kapatma kararı aldı.
Verilere göre son 1 yılda satışa çıkan fabrika sayısı %60 artış gösterirken, Türkiye genelinde 2.400 fabrika sahibinden satılık ilanı bekliyor.

Tabii bu arada girişimciler de var.

Umudumuz belki de onlarda…

Yeni yıla umutla girmeyi istiyoruz, tabii ki gerçek sanayicilerimizle de elele…

Durumdan kendilerine vazife çıkaranlarla işimiz olamaz.

 

*- İŞ BİRLİĞİ İLE…

Sabancı Holding’in ev sahipliğinde düzenlenen WBCSD Executive Dinner Reception kapsamında, Sabancı Holding Yönetim Kurulu Başkanı Hayri Çulhacı ve WBCSD Başkanı ve CEO’su Peter Bakker açılış konuşmalarını yaptı.

Etkinlikte Sabancı Holding CEO’su Kıvanç Zaimler, elektrifikasyonun sanayinin dönüşümündeki rolüne ilişkin görüşlerini paylaşarak sektörler arası iş birliğinin önemine ve enerji dönüşümünün sunduğu fırsatlar ile beraberinde getirdiği zorluklara dikkat çekti.

Etkinlikteki değerlendirmelerde, daha sürdürülebilir bir geleceği desteklemek için iş birliğinin, öngörülebilir politikaların ve ölçeklenebilir çözümlerin gerekliliği vurgulandı.

 

*- TAM ZAMANI

Bir ay kadar önce Atalay Ergezen’i

n makalesinde okumuştum.

Sanıyorum konuyu okullar açıldığından sonra meydana gelen üzücü olaylarda konuşmuştuk.

Şimdi okullar birinci ‘ara tatiline’ girdi.

Atalay Ergezen, çok ama çok önemli bir konuyu ele almış;

“Okulda güvenlik mi, tehdit algısı mı?”

İnanıyorum ki, o anlı şanlı isimler bu konunun farkında bile değildir.

Uzmanlar da artık ‘Bana ne?’ paradoksuna girmişler.

“Silahlı ve üniformalı polis varlığının çocukların psikolojik ve pedagojik gelişimi açısından değerlendirilmesi” şöyle;

Konuya girmeden önce anımsatayım:

Bir zamanlar turistik bölgelerde kesinlikle üniformalı güvenlik güçlerinin göz önünde bulunmamaları ve sivil olarak görevlerini çok daha iyi yapacağı inancı ile çalışmalar yapılmış ve uygulanmıştı.

Atlı polisler, bisikletle polisler göz bebeklerimizdi. Öyle ki, turistler bile hatıra fotoğrafları çektiriyorlardı.

Şimdi bu uygulama var mı, bilemiyorum.

“Bir okulun temel işlevi çocukları gözetim altında tutmak değil; onların kendilerini güvende hissederek öğrenebilecekleri, gelişebilecekleri, özgürce düşünebilecekleri bir ortam oluşturmaktır.” değil mi?

Bu nedenle ‘okul güvenliği’ tartışılırken yalnızca fiziksel güvenlik önlemlerinin varlığına değil, bu önlemlerin çocuklar üzerinde nasıl bir anlam ve etki oluşturduğuna da bakılmalıdır.

Okul girişlerinde veya okul çevresinde silahlı, üniformalı polislerin sürekli bulunması, ilk bakışta güvenlik amacıyla alınmış bir önlem olarak değerlendirilebilir.

Ancak burada gözden kaçırılmaması gereken önemli bir soru vardır:

Çocuğa güven vermek amacıyla oluşturulan bu görüntü, gerçekten güvenlik hissini mi güçlendirir, yoksa okulun tehlikeli bir yer olduğu algısını mı besler?

 

*- YETİŞKİNLERİ BOŞVERİN

“Çocuğa güven vermek amacıyla oluşturulan bu görüntü, gerçekten güvenlik hissini mi güçlendirir, yoksa okulun tehlikeli bir yer olduğu algısını mı besler?” sorusunu ele alalım;

Bu sorunun cevabını yalnızca yetişkinlerin güvenlik anlayışından hareketle vermek mümkün değildir.

Çocuğun dünyayı algılama biçimini, gelişim dönemini ve çevresindeki sembollerden nasıl anlam çıkardığını da hesaba katmak gerekir.

Güvenlik sembolü, aynı zamanda tehdit sembolü olabilir

Silahlı ve üniformalı bir polis, yetişkinler için otorite, caydırıcılık ve koruma anlamına gelebilir.

Ancak çocuk açısından aynı görüntünün tek bir anlamı yoktur.

Silah, üniforma ve sürekli güvenlik kontrolü, bazı çocuklarda korunma hissi oluşturabileceği gibi bazı çocuklarda tehlike, gözetlenme ve tedirginlik algısını da güçlendirebilir.

Burada önemli bir paradoks ortaya çıkar:

Bir uygulamanın çoğunluk tarafından güven verici bulunması, azınlıkta kalan çocukların yaşadığı güvensizlik hissini önemsiz hâle getirmez.

Çocuk hakları ve pedagojik yaklaşım, çoğunluğun rahatlığını sağlamak uğruna azınlığın psikolojik güvenliğinden vazgeçemez.

Üstelik mesele yalnızca çocuğun o an ne hissettiği de değildir.

Silahın eğitim ortamında sürekli görünür olması, silahın gündelik hayatın olağan bir parçası olarak algılanmasına yol açabilir.

 

*- SEMBOL OLMAMALI

Çocuk, okul ile silahlı otoriteyi zihninde eşleştirmeye başlayabilir.

Böylece silah, yalnızca bir güvenlik aracı olmaktan çıkarak güç, otorite ve sorun çözme biçimiyle ilişkilendirilen bir sembole dönüşebilir.

Bu durumun çocukların şiddete, çatışmaya ve otoriteye ilişkin düşüncelerini nasıl etkilediği ayrıca araştırılmalıdır.

Burada kesinleşmiş bir nedensellik iddiasında bulunmak yerine, pedagojik açıdan ciddiye alınması gereken bir normalleşme riskinden söz ediyoruz.

 

*-ABD’DEKİ TARTIŞMALAR

Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği (ACLU), okul polisliği konusunu yalnızca güvenlik politikası olarak değil, çocuk hakları ve eğitim ortamı açısından da ele almaktadır.

ACLU’nun 2017 tarihli Don’t Arm School Police başlıklı yayını, okullarda silahlı polis bulundurulmasının öğrencilere verdiği mesajları sorgular.

Kurumun School-to-Prison Pipeline yaklaşımı ise eğitim kurumlarının disiplin ve kolluk mekanizmaları üzerinden çocukları ceza adaleti sistemiyle karşı karşıya getirebilmesine dikkat çeker.

Ayrıca okul polisi varlığıyla öğrencilerin güvenlik algısı arasındaki ilişkiyi inceleyen akademik çalışmalar, güvenlik uygulamalarının bütün öğrenciler üzerinde aynı sonucu doğurmadığını göstermektedir.

Polis varlığının bazı öğrencilerde güvenlik hissiyle, bazılarında ise daha yüksek tehlike algısıyla ilişkili olabildiği görülmektedir.

Bu nedenle okul güvenliğini değerlendirirken yalnızca ortalama güvenlik algısına bakmak yeterli değildir.

Hangi çocukların, hangi koşullarda ve neden kendilerini daha güvende veya daha güvensiz hissettikleri de araştırılmalıdır.

Her çocuğa aynı güvenlik uygulamasını sunmak doğru mudur?

Konunun belki de en önemli boyutu burada ortaya çıkmaktadır.

Okulda şiddet eylemi gerçekleştirme riski taşıyan bir çocuk ile böyle bir risk taşımayan diğer çocukların aynı güvenlik uygulamasına maruz bırakılması, pedagojik açıdan ciddi bir çelişki yaratabilir.

 

*- GÖRÜNÜR POLİS

Gerçekten güvenliğe ihtiyaç duyan bir çocuğa sunulması gereken şey, öncelikle erken fark etme, destek, koruma ve gerektiğinde etkili müdahaledir.

Buna karşılık hiçbir risk göstergesi taşımayan çocukların tamamını sürekli silahlı ve üniformalı güvenlik unsurlarıyla karşı karşıya bırakmak, hedefli bir önlemin bütün öğrencilere yayılması anlamına gelir.

Güvenliğe ihtiyaç duyan çocuğa sunulması gereken hedefli koruma ile risk göstermeyen bütün çocuklara sunulan görünür güvenlik uygulaması aynı şey değildir.

Üstelik ciddi bir şiddet eylemine yönelmiş, korku ve caydırıcılık mekanizmalarını aşmış bir çocuğun okul kapısında gördüğü üniformalı polisten etkilenerek davranışından vazgeçeceği de kendiliğinden kabul edilemez.

Görünür polis varlığının bu tür riskleri ne ölçüde önlediği, bilimsel verilerle ayrıca ortaya konulmalıdır.

Önleyici güvenlik; yalnızca silahlı bir gücün görünür olmasına indirgenmemelidir. Öğrencilerle sağlıklı iletişim, psikolojik danışmanlık, sosyal hizmet desteği, erken uyarı mekanizmaları ve kriz müdahale kapasitesi de güvenliğin temel unsurlarıdır.

 

*-ALTERNATİF BİR GÜVENLİK YAKLAŞIMI MÜMKÜN MÜ?

Eğer amaç okulda meydana gelebilecek şiddet olaylarını önlemekse, bunun yolu bütün çocukları silahlı ve üniformalı polis görüntüsüyle karşı karşıya bırakmak olmak zorunda değildir.

Önleme ve gerektiğinde müdahale kapasitesinin korunması amacıyla sivil polislerden yararlanılması da alternatif bir model olarak değerlendirilebilir.

Çocuk tarafından polis olarak tanımlanmayan sivil görevlilerin varlığı, görünür silahlı güvenlik sembollerinin oluşturabileceği psikolojik etkiyi azaltabilir.

Ancak bu yaklaşımın etkinliği, hukuki sınırları, gizli gözetim ve çocukların mahremiyeti bakımından doğurabileceği sonuçlar ayrıca değerlendirilmelidir.

Asıl hedef, güvenlik ihtiyacını ortadan kaldırmak değil; güvenlik uygulamalarını çocukların gelişimsel ihtiyaçlarına uygun, ölçülü ve hedefli hâle getirmektir.

Sonuç: Güvenli okul, korkunun görünür olduğu okul değildir…

 

*- ÇOCUĞUN ÖZGÜVENİ

Bir okulun güvenli olması, kapısında ne kadar silah bulunduğuyla ölçülemez.

Güvenli okul; çocuğun korkmadan içeri girebildiği, kendisini potansiyel bir şüpheli olarak değil, değerli bir öğrenci olarak gördüğü, sorun yaşadığında yardım isteyebildiği ve yetişkinlere güvenebildiği yerdir.

Elbette fiziksel güvenlik önemlidir.

Ancak güvenlik adına atılan adımların çocukların psikolojik güvenliğini, özgüvenini, okula aidiyetini ve dünyayı algılama biçimini zedelememesi gerekir.

Çocukları korumak için oluşturduğumuz sistemin, onlara sürekli tehlike altında oldukları mesajını vermesi üzerinde düşünülmesi gereken ciddi bir çelişkidir.

Çocuklara güvenli bir dünya hazırlamakla, dünyayı çocuklara tehlikeli bir yer olarak göstermek aynı şey değildir.

Güvenlik politikalarının başarısı, yalnızca olası bir saldırıyı önleyip önlemediğiyle değil, korumakla yükümlü olduğu çocukların nasıl bir ortamda büyüdüğüyle de değerlendirilmelidir….

 

*- GÖNÜLLÜLÜĞÜN GÜCÜ İZMİR’DE BULUŞUYOR

İzmir’de ‘dev gibi’ diye yürekli bir dostun, anatomik yapısından olacak bundan yararlanarak kurduğu ‘Dev Ajans’tan öğrendim:

“Karşılıksız Hizmet Ödülleri Sahiplerini Bulacak!”

Erhan Gölbey’in belirttiğine göre, Tülay Aktaş Gönüllü Kuruluşlar Güçbirliği tarafından düzenlenen 2026 Karşılıksız Hizmet Ödülleri Töreni, Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi’nde gerçekleştirilecek.

Güçbirliği Dönem Sözcüsü Fatoş Dayıoğlu, topluma değer katan projeleri onurlandırmak ve gönüllülük kültürünü yaygınlaştırmak amacıyla düzenlenen törene tüm İzmirlileri davet etti.

İzmir’de gönüllülük ve toplumsal dayanışmayı güçlendirmeyi amaçlayan Tülay Aktaş Gönüllü Kuruluşlar Güçbirliği, 2026 Karşılıksız Hizmet Ödülleri Töreni’nde sivil toplum kuruluşlarını, yerel yönetimleri ve gönüllüleri bir araya getirecek.

Törende, toplumsal fayda sağlayan projeler ödüllendirilecek.

Ayrıca İzmir İl Sivil Toplumla İlişkiler Müdürlüğü iş birliğiyle, gönüllülük alanında uzun yıllar emek veren isimlere ‘Ömür Boyu Gönüllülük’ Ödülleri takdim edilecek.

 

*- “GÖNÜLLÜLÜK, TOPLUMSAL DAYANIŞMANIN TEMELİDİR”

Tülay Aktaş Gönüllü Kuruluşlar Güçbirliği Dönem Sözcüsü Fatoş Dayıoğlu, gönüllülüğün önemine dikkat çekerek şu mesajı verdi:

“Gönüllülük, hiçbir karşılık beklemeden topluma katkı sunmanın en anlamlı yollarından biridir. Bu törenle yalnızca başarılı projeleri değil, onların arkasındaki emeği, dayanışmayı ve insan sevgisini de onurlandırmayı amaçlıyoruz.

Topluma değer katan çalışmaların görünür olmasını ve yeni gönüllülük hareketlerine ilham vermesini istiyoruz. İyiliği ve dayanışmayı birlikte büyütmek için herkesi bu anlamlı buluşmaya davet ediyoruz.”

KAHEV İzmir Ritim Kulübü’nün müzik dinletisiyle başlayacak programda, Fatoş Dayıoğlu ve İzmir İl Sivil Toplumla İlişkiler Müdürü Turgay Esen açılış konuşmalarını gerçekleştirecek.

Ardından İstanbul Bilgi Üniversitesi Öğretim Üyesi ve sosyal girişimci Prof. Dr. Itır Erhart, “Neden Gönüllülük?” başlıklı konuşmasıyla katılımcılarla buluşacak.

Program, Ömür Boyu Gönüllülük ve Karşılıksız Hizmet Ödülleri’nin takdiminin ardından toplu fotoğraf çekimiyle sona erecek.

Okuyucularıma hatırlatayım;

Rahmetli Tülay Aktaş, değerli eşi Kutlu Aktaş İzmir valisi iken eşi gibi İzmir’de önemli ses getirecek çalışmalar yaptı. İzmir’de yoğun çalışmaları sırasında kanser oldu ve son anına kadar çeşitli etkinliklerde önemli rol aldı, hizmetini bırakmadı.

Hiç unutmuyorum, İzmir Milletvekili Işılay Saygın’ın o günlerde Devlet Bakanı iken danışmanlığını yapıyordum. Makam aracı ile Tülay Aktaş hanımı araca aldık ve sanıyorum Buca’da (Şirinyer) bir kadın derneğinin açılışına gitmiştik. Bir hafta kadar sonra vefat eden Tülay Hanım’ın ağrılarını unutarak kadınlar için daha neler yapması gerektiğini Işılay Hanıma anlatmasını ben de unutamam, Makam Şoförü Orhan ile tanık olduk.

Bornova’da bizim sokağa da ‘Tülay Aktaş Sevgi Yolu’ adı verildi. Ama şimdi ‘Sevgi Yolu’ ne alemde siz tahmin edin…

Önceki yıllarda konuyu ele almıştım, şimdiki ‘Sendikacı Başkan’ a ulaşmak imkânsız olduğundan, kaldırımları yolları bozup yeniden güzelleştirme çabası ile sözde koşuşturmalarından yakalamak imkânsız gibi bir şey…

 

*- O AN!..

Günün haberini Alaattin Gürırmak’tan aldım…

“Akşam akşam tramvaya bindim ve iki durak sonraki istasyonda ineceğim…

Vagonlar tıklım tıklım dolu…

Ayaktayım…

Annesinin yanında oturan 7-8 yaşlarında bir çocuk annesinin yüzüne bakarak “Anne ben bu amcaya yerime oturması için vereceğim” dedi…

Ve bana baktı yerinden kalktı bana “gel amca otur!” dedi…

Bende ‘sağol iki durak sonra ineceğim, teşekkür ederim’ dediysem de ‘olmaz’ dedi…

‘Lütfen benim yerime otur’ dedi…

İçten konuşuyordu…

O kalabalıkta 7-8 yaşında bana oturduğu yeri veren çocuk ayakta dikelirken çok mutlu bir siması vardı…

O an ‘yaşlanmış olduğumu’ idrak ettim ..

Ahlâkın, güvenin çöktüğü bir devirde 7-8 yaşlarındaki bir çocuk, “ismini bile bilmiyorum… hiç görmediğim biri…” Ayaktaki bana oturduğu yerini vermişti…

İzmir içinde her gün tramvay-metro-otobüsle seyahat ederim….

Uzun zamandır belki de, pandemi döneminden beri ayakta yolculuk yapan bana, yer veren genç vatandaş olmamıştı..

Bu akşam bir çocuk bana annesinin yanında oturduğu yerini ayakta yolculuk etmemem için verdi…

O an, ülkemizin geleceği hakkında karamsar olmaktan vazgeçtim vesselam…

 

*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

*- SONUNA KADAR / YAŞAR EYİCE

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir